مرا عمري . . .
مرا عمری به دنبالت كشاندی
سرانجامم به خاكستر نشاندی
ربودی دفتر دل را و افسوس
كه سطری هم از این دفتر نخواندی
گرفتم عاقبت دل بر منت سوخت
پس از مرگم سرشكی هم فشاندی
گذشت از من ولی آخر نگفتی
كه بعد از من به امید كه ماندی
+ نوشته شده در دوشنبه نوزدهم مرداد ۱۳۸۸ ساعت 11:18 توسط دنياي خاطره
|
بنام خالق هستي