خاطرات شیرین

وقتی «من» در وادی بی مرز واندازهء شعر،

تشنه تشنه ، پیاده شعار باران میدهم،

تو که از من ها سیری،حق داری،

تا پشت درهای بسته شعرت،

دربست بروی تانبینی،

 تشنه های پیاده را ،

تو که سیرابی از شعر از باران!

آی!!!....

چتر را بر سر گیر،تا شعار باران، نکند خیس،،،

                 شعر در بست تو را!...